liceummundi.blog.bielsko.pl
 
bielsko.biala.pl
blog.bielsko.pl
liceummundi.blog.bielsko.pl/rss
strona główna - liceummundi.blog.bielsko.pl
Archiwum newsów - wrzesień 2016

Komentarzy (4)

Wpis oficynalny

  

czyli

Szybujemy dalej

Stare panoramy miasta mają tę zaletę, że nie ukazują szczegółów. Ogólne widoki kryją wszechobecny wówczas - niestety - brud i budowlany chaos (nic nowego, dziś nie jest wcale lepiej). Ale kryją także to, o czym zazwyczaj, wędrując głównymi traktami i przetartymi ścieżkami, nie mamy pojęcia: oficyny, które z czysto pragmatycznego punktu widzenia były zazwyczaj miejscami drugiej, albo i trzeciej kategorii, ale w których czasami kiełkowały fantastyczne idee i powstawały wspaniałe dzieła, ogrody, w których wypoczywali mieszczanie i ich rodziny, wreszcie zwyczajne, niepozorne zaplecza, pomocnice szarego mieszczańskiego życia.

Tak się jednak składa, że o tych szczególnych miejscach, a właściwie o ich dawnym obliczu, nie wiedzielibyśmy nic, gdyby nie panoramy właśnie. Dzięki nim możemy przeskoczyć ponad dachami i choć na chwilę zagłębić się w świat niedostępny dla naszych oczu, przyjrzeć się odrobinę temu zamkniętemu uniwersum podwórek, zapleczy i oficyn.

Kontynuujemy więc naszą podróż ponad dachami, posuwając się na wschód, wzdłuż koryta Niwki. Oto dość rzadka panorama Białej wykonana z dachu hotelu Pod Czarnym Orłem. Łatwo rozpoznać tu charakterystyczne punkty miasta, takie jak sylwetę zamku, wieżę bielskiego kościoła ewangelickiego, dach Banku Gospodarstwa Krajowego, czy fasadę kinoteatru Wanda wyłaniającą się zza czarnego pulpitu dachu dawnej szkoły katolickiej, zajmującej lewy brzeg kadru... Ale widać też kilka innych, mniej znanych budowli.

Masywna, jasna ściana w samym centrum kadru to tylna elewacja kamienicy przy ulicy Ratuszowej, wybudowanej w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku dla Augusty Fritsche. W tym właśnie budynku przyjmował w latach trzydziestych laryngolog, Maksymilian Statter, który w 1933 roku, przy asyście dentysty dr. Rudolfa Gerbera i aptekarza bielskiego, Juliusza Drancza, operował ropne zapalenie zatok u Witkacego, bawiącego "na gościnnych występach" u Kazimiery Alberti i jej męża.

Oficyna, której dach widoczny jest na pierwszym planie, to oficyna kamienicy stojącej przy ul. Główniej 28 (11 Listopada 46). W oficynie tej mieścił się zakład fotograficzny "Globus" z dużym atelier, prowadzony przez Józefa Tyrasa. Było to w okresie międzywojennym najpopularniejsze atelier fotograficzne w Białej. Józef, a właściwie Aaron Joseph Tyras, żyd pochodzący z Żywca, w 1914 roku przejął "Globus" i rozbudował oraz unowocześnił zakład.

Tyras był fotografem wszechstronnym, fotografował nie tylko w atelier, dokumentował także bielsko-bialską rzeczywistość. Wiele znanych fotografii przedstawiających miasto, architekturę i wnętrza, wyszło właśnie z jego zakładu. Miał także zacięcie fotoreporterskie, to właśnie dzięki niemu posiadamy chociażby dokumentację fotograficzną z uroczystości poświęcenia kamienia węgielnego pomnika Gabriela Narutowicza na bielskim Blichu.

Dziś oficyna kamienicy przy 11 Listopada 46 wygląda prawie tak samo, jak sto lat temu. Właściwie niewiele się tu zmieniło. Szarość, cisza i spokój. Wąskie przejścia, niedbała zabudowa, na balkonie, podobnie jak niegdyś suszy się bielizna. Słowem: constans. Nawet drzewo z ogrodu ostało się jakimś cudem, a dzisiaj drzewo w centrum naszego miasta, szczególnie w ciasnych podwórkach na tyłach kamienic to raczej rzadkość, kiedyś - sytuacja dość powszechna.


Na starej fotografii w samym jej centrum widać korony wysokich drzew. Rosną one w ogrodach dwóch sąsiadujących ze sobą kamienic.

Na tym zjęciu widać je lepiej. Wyższe drzewa, te, widoczne na tle wysokiego muru oficyny, stoją w ogrodzie doktora Eisenberga (zdjęcie wykonano w 1915 r. - mecenas Alojzy Eisenberg nie żył już od dwóch lat), te niższe rosną na gruntach prowadzącego wyszynk wina Johanna Ochsnera. Proszę zwrócić uwagę na krytą łamanym, czterospadowym dachem altanę w samym centrum zdjęcia, pośród drzew ogrodu Eisenberga.

Z tej budowli, rzecz jasna, do dzisiaj nie został ślad, ale przecież na mapach katastralnych do dziś istnieje wyodrębniona działka, która jest pozostałością po tej niewielkiej konstrukcji.

Ogrodów było tu więcej. Drzewa owocowe rosły także na tyłach posesji Hugona Budila, który w kamienicy przy ul. Głównej 30 (dzisiaj pięknie odnowiony budynek przy 11 Listopada 48) prowadził skład lamp, żyrandoli, szkła i kryształu, a także zakład witrażowy.

Z pracowni na tyłach tej właśnie kamienicy w latach 1894 - 1897 wyszły witraże dla kościoła p. w. Opatrzności Bożej. Budil był w ogóle niezwykłą osobistością. Wprawdzie zagorzały niemiecki nacjonalista, jednak dość szczególny działacz. Pan Hugon (prócz tego, że pełnił funkcję dowódcy oddziału pożarniczego, a potem dochrapał się funkcji zastępcy komendanta bialskiej straży pożarnej) był - o czym wie niewielu - miłośnikiem motoryzacji, co w okresie międzywojennym miało swoje, nie zawsze korzystne konsekwencje. Całkiem przypadkiem natknąłem się na zamieszczone w Krakowskim Dzienniku Wojewódzkim ogłoszenie starosty bialskiego, dr. Albertiego, dotyczące konieczności udostępnienia pojazdów mechanicznych na potrzeby wojska w czasie pokoju. Budil figuruje w tym zestawieniu także (obok takich osobistości jak dr Drobniewicz, farbiarz Kerger, stolarz Józef Łysoń, czy właściciel młyna parowego Neumann), jego pojazd o nieokreślonej marce miał nr rejestracyjny KR 96346.

Tuż przy dolnej krawędzi zdjęcia dostrzec można połać dachu budowli stojącej na tyłach kamienicy przy ul. Głównej 32 (dziś 11 Listopada róg Głębokiej). To hala dawnej fabryki kamgarnu. Zarówno kamienica, jak i hala należały do Rudolfa Fuchsa.


Tutaj widoczna jest dość wyraźnie. Posiada jeszcze wyniosły komin i charakterystyczne łukowo zwieńczone okna. Hala powstała w drugiej połowie XIX wieku. Ale na planie karastralnym Białej z 1872 roku pacela w tym miejscu jest jeszcze pusta.

Na planie tym widać jednak stojący do dziś - i podobnie jak dziś połączony z kamienicą - budynek oficyny (dziś Głęboka 2). Można wnosić, że produkcja początkowo odbywała się właśnie w tej oficynie.

Hala (także istniejąca do dzisiaj, przebudowana i zadaptowana na restaurację) powstała później. Do budynku tego Rudolf Fuchs przeniósł produkcję sukna. W 1907 roku fabryka przeszła na własność braci Kohn, którzy uruchomili w niej linię produkcyjną kapeluszy. Pierwotnie zakład otoczony był dość zwartą zabudową. Na planie katastralnym Białej z roku 1872 (ale także na planie Schwarza z 1892 r.) wokół Tuchfabrik Fuchsa widać cały kompleks parceli i budynków. Pamiętajmy, że w 1872 roku dzisiejszej ulicy Konfederatów Barskich nie było, dojazd do zakładu istniał tylko od ulicy Głębokiej, zaś piesza ścieżka wiodła pomiędzy domami Batscha i Mücklera od ul. Nad Niwką.

Na tym znalezionym w sieci zdjęciu, również wykonanym z gmachu Hotelu Pod Czarnym Orłem, przedstawiającym południową część interesującego nas kwartału, z prawej strony widać fragmenty kamienicy pani Fritsche i oficyny z fotozakładem Tyrasa, a u dołu kadru część zabudowy zupełnie nowej ulicy.

W 1912 roku postanowiono przebić się od strony Hauptstrasse i Tiefegasse do Niwki. W tym celu wyburzono domy Batscha i Mücklera, zniwelowano pozostałości ogrodów na tyłach tych posesji i wytyczono nową, krótką, dość szeroką ulicę. Wzniesiono przy niej kilka domów, między innymi i tę kamienicę, którą widać tuż przy dolnej krawędzi powyższej fotografii. Dziś kamieniczka, po gruntownej przebudowie, próbuje tę starszą nieudolnie imitować. Zresztą cała ulica Konfederatów Barskich to jakieś urbanistyczne qui pro quo. Od paru dekad nie ma na nią żadnego sensownego pomysłu. I nadal straszą tu nie całkiem historyczne ułamki zabudowy.

_____________________________

Czasami przeglądam te stare zdjęcia nie mogąc oprzeć się przemożnemu wrażeniu, jak szczególne było to miasto. Poplątana siatka ulic, placów kamienic, oficyn, suteren i parceli; gęsta sieć ścieżek, kładek i płotów... I to wszystko było w jakiś szczególny sposób tłem dla równie skłębionej, zagęszczonej na kilometrze kwadratowym plątaniny ludzkich losów i namiętności. I sprzeczności! W jednym miejscu (choć nie zawsze w jednym czasie), po sąsiedzku, dosłownie przez płot mieszkali niemiecki nacjonalista Budil i aktywny w ruchu propolskim Eisenberg; rzemieślnik Brosmann i artysta Tyras; poseł na sejm galicyjski i fryzjer; lekarz i fabrykant...
Ot, miasto.

2016-09-22 | Dodaj komentarz
Angus
2016-09-23 08:31:15
Gdy tak Pana czytam, to powraca do mnie marzenie, aby kiedyś przeczytać powieść o Bielsku i Białej, osadzoną w tych dawnych czasach. Coś, jak książki Stefana Chwina o Gdańsku czy kryminały Krajewskiego z Wrocławiem w tle. Może by się Pan podjął. Czytelników nie zabraknie. Liczyłem kiedyś na p. Pałygę, ale odpłynął w teatr.
Maciej P.
2016-09-23 18:59:35
@Angus Bohater Meissnerowskiego "Pilota gwiaździstego znaku", porucznik Stanisław Latwis, zwykł był powiadać: "Zamiar, o którym wie zbyt wiele osób jest już na poły chybiony". To prawda. Dlatego powinienem milczeć. Powiem tylko, że pewien projekt majaczy w ciemnościach nieśmiało jak światła lokomotywy w tunelu pod Wzgórzem. Ze szczególnym naciskiem na "majaczy", bo do tego potrzeba czasu, czasu i jeszcze raz czasu. To znaczy czegoś, czego mam najmniej. :-) Pozdrawiam.
Józef F.
2016-10-05 14:56:51
Dziękując za ciekawe opisy i czekając niecierpliwie na następne pragnę zapytać, czy może Pan zamieścić kilka słów na temat kamienicy przy ul. 11 Listopada, w sąsiedztwie obecnej restauracji Nowy Świat ? Jeszcze niedawno był tam sklep ze szkłem i porcelaną będący kontynuacją przedwojennego sklepu z tymi artykułami Karola Kupki. Wówczas był to znany i ceniony w Bielsku sklep, w którym kupowano szkło, porcelanę i bibeloty znanych europejskich firm.
Maciej P.
2016-10-05 18:28:16
Panie Józefie, nie chcę niczego obiecywać. Wprawdzie wpis o burmistrzu Pongratzu i jego kamienicy przy ul. Głównej miał się niebawem ukazać, jednak jestem ostatnio w potwornym niedoczasie i wszystkie plany wzięły w łeb. Wstyd się przyznać, ale niektórzy Czytelnicy już od roku czekają na teksty na zadane przez siebie tematy. Proszę uzbroić się w cierpliwość. Pozdrawiam.
Komentarzy (3)

Druga twarz

  

czyli

Szybujemy ponad miastem

Czasami miasto, zupełnie niespodziewanie, odkrywa przed nami swoje inne - zazwyczaj skrzętnie chowane - niespodziewane oblicze. Mało reprezentacyjne, pozbawione wielkomiejskiego blasku, suterenowo-oficynowe. My, całkiem podświadomie wiemy, że każde miasto taką drugą twarz posiadało, ale kiedy przeglądamy albumy złożone z wyselekcjonowanych dawnych fotografii, prezentujących miasto od jak najlepszej strony, czasem zapominamy, że to tylko fasada, za którą kryje się zupełnie inny świat.

Ta dość szczególna panorama, wykonana została jak sądzę z dachu lub z ostatniej kondygnacji gmachu Banku Gospodarstwa Krajowego, czyli dzisiejszego gmachu banku PeKaO S.A.. Uwagę zwraca przede wszystkim skanalizowany potok Lipnicki.

Ten fragment ulicy zdaje się nie odbiegać zbytnio od stanu dzisiejszego. To oczywiście tylko złudzenie. Wystarczy przyjrzeć się uważnie, aby dostrzec szczegóły precyzujące datację zdjęcia, ot, choćby kamienny murek, barierę wieńczącą nabrzeże rzeki Białej. Ulica nie przekracza potoku. Oba brzegi spina w tym miejscu jedynie niewidoczna, bo schowana za narożną kamienicą Blechnera piesza kładka - na połączenie drogowe trzeba będzie poczekać jeszcze jakieś czterdzieści lat.

Przy samej ulicy widać kilka ciekawych, krytych dwuspadowymi dachami, pamiętających zapewne koniec osiemnastego wieku domów, które przez parę stuleci stanowiły jedyną architektoniczną dominantę tego starego fragmentu miasta. Mamy więc stojącą szczytem do ulicy chałupę Natana Berhanga, mamy bliższy, zaopatrzony w trzy szczytowe okna dom Josha, mamy wreszcie istniejący do dziś budynek z ocalałą także do naszych czasów oficyną - oba widoczne tuż przy dolnej krawędzi zdjęcia. Zabudowania wcinają się w gęstą zieleń ratuszowego parku.

Tymczasem samo miejsce jest dość szczególne. Jest jednym z najstarszych fragmentów Białej. Tutaj właśnie, to znaczy w miejscu ratuszowego parku i jego przyległości, usytuował się w czasach zamierzchłych pierwszy bialski blich. Ten zapomniany.

Z czasem jednak ten miejski zaułek - z powodu przyrastającej tkanki miejskiej, czyli nawarstwiającej się zabudowy - zaczął robić się coraz ciaśniejszy i jego blichowy charakter szybko zatracił się pomiędzy powstającymi tu zabudowaniami, aż wreszcie bialski plac blichowy został zlikwidowany i przeniesiony bardziej na południe. Ta część osady jednak - i to jest bardzo zastanawiające - nigdy nie została zabudowana zupełnie, aż do brzegu rzeki.

Wprawdzie z końcem XIX wieku na samym brzegu Białej powstała piękna, reprezentacyjna, istniejąca do dziś kamienica niejakiego Blechnera, która w sposób znaczący podniosła wizualnie status zaułka, to jednak moją uwagę zwróciły zupełnie inne zabudowania - te, które z domem Blechnera bezpośrednio sąsiadują.

Na tyłach domów Berhanga i Josha Widać dość pokaźną oficynę krytą łamanym dachem. To jedna z pozostałości po rzeźni spółki Uherek, Linnert i Sommer. Ta budowla ma swoją ciekawą hitorię.

Od 1842 roku wraz z pozostałymi budynkami kwartału spełniała zadania głównego budynku cechu rzeźników. Pamiętajmy, że Biała od samego początku swego istnienia była silnym ośrodkiem handlu bydłem i nierogacizną, nic więc dziwnego, że miasto szczególnie dbało o ten rodzaj rzemiosła. U schyłku stulecia budowla przeszła na własność trzech wzmiankowanych wyżej przedsiębiorców, którzy zmonopolizowali rynek mięsny w Białej, a powiedzenie "Iść do Uherka" było równoznaczne z wizytą w rzeźni i tak samo rozpoznawalne i niebudzące wątpliwości, jak dzisiejsze "Idę do Kasperka".

To jedno z najstarszych zdjęć przedstawiających ten fragment miasta. Wykonano je u schyłku XIX wieku, a więc w czasach, gdy widoczny na fotografii budynek znajdował się prawdopodobnie jeszcze w rękach trzech wspólnków. Prosperował doskonale.

Kiedy jednak w grudniu 1902 roku, dzięki staraniom władz miasta, wystawiono przy ulicy Komorowickiej nową, dużą przemysłową rzeźnię, stara masarnia przestała być opłacalna. Właściciele pozbyli się jej zatem, zbywając nieruchomości na rzecz miasta. Nie znam sumy, jaką za nieruchomości otrzymali, ale mam wrażenie, że nie mogła być mała. Ów Zaułek, mimo, że położony jakoś tak peryferyjnie i opłotkowo, należał chyba do łakomych kąsków. Oto już w 1903 roku budynki rzeźni przeszły na własność bialskiej gminy żydowskiej, która tutaj, to znaczy w tym niepozornym domku krytym czerwoną dachówką, urządziła siedzibę gminy.

Unikatowa fotografia, prezentowana pierwotnie w opracowaniu "Życie według wartości" autorstwa pana Jacka Proszyka (któremu z całego serca dziękuję za uprzejmość i zgodę na umieszczenie jej na łamach mojego bloga) przedstawia właśnie ten fragment miasta. Mamy tu więc budynek będący siedzibą gminy żydowskiej, który na parterze mieścił halę uboju rytualnego dla drobiu, dwie kuchnie i dwie jadalnie, na piętrze znajdowała się sala posiedzeń i kancelaria, a w piwicy mykwa z basenami wypełnionymi wodą deszczową.

Sama budowla przeszła gruntowny remont, została przebudowana więźba dachowa, zmieniono pokrycie dachu, powiększono też okna na parterze.
Warto zwrócić uwagę na niski budynek stojący tuż za siedzibą gminy, prostopadle do niego. Nie wiem, czy od samego początku należał do gminy żydowskiej, czy też został
zakupiony później, jedak i on stał się później własnością kahału.

Na tej późniejszej fotografii, wykonanej przed 1914 r. (fotografii również pochodzącej ze zbiorów pana Jacka Proszyka - dziękuję!) budynek przylegający bezpośrednio do jatki jest już dwupiętrowy i zaopatrzony jest w wysoki komin.

Oczywiście po budynkach samej gminy nie ma dziś śladu. Znikła jatka mięsna i niemal wszystkie zabudowania w jej bezpośrednim sąsiedztwie, pozostał tylko wysoki, stojący tuż nad brzegiem Białki, obecnie przebudowany przez developera, dwupiętrowy budynek z wysokim kominem, budynek, który - jak widać na powyższych zdjęciach - nie zawsze był dwupiętrowy.

Kiedy patrzy się na te wszystkie fotografie ma się wrażenie, że ten fragment miasta był mało ciekawym, zapuszczonym zaułkiem pełnym archaicznych zabudowań, oblepionych szopami, kamórkami, schowkami, pakamerami, klitkami, spiżarkami, składzikami i nie wiadomo czym jeszcze. Bieda brud i beznadzieja.

Cóż... Naprawdę? Każdy kto tak twierdzi, powinien przespacerować się w to miejsce dzisiaj...

Jednakże jeszcze i dziś, przynajmniej wirtualnie, możemy doszukać się śladów po budynkach sprzed ponad stu lat. Na mapie katastralnej tego obszaru, do dzisiaj istnieją pozostałości po dawnych, nieistniejących już w realu granicach działek. Jest także i działka, która interesuje nas szczególnie (288/2 z zakreślonym zarysem budynku jatki). Jak widać muchy w bursztynie przybierają czasami całkiem niespodziewaną postać.

____________________________

Kiedy patrzę na pierwszą fotografię, tę z 1933 roku, nasuwa mi się pewna refleksja. Ta panorama jest skadrowana bardzo sprytnie. My dzisiaj trochę narzekamy na to, że ktoś kiedyś skanalizował Niwkę, a przecież mogłaby ona - odsłonięta i wolnopłynąca - stanowić doskonały walor turystyczny i regionalny wabik na miarę cieszyńskiej Wenecji. Kiedyś jednak zapatrywano się na to nieco inaczej.

Jeszcze w pierwszej dekadzie XX wieku pocztówki ukazujące odkrytą Niwkę były dość częste. Później, kiedy do Bielska i Białej wszedł wielki świat, ten obszar miasta stał się już nie malowniczym zaułkiem, a wstydliwym piętnem, które trzeba przed światem ukrywać.

Ta tendencja utrzymała się aż do lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, z których pozostała nam może pewna ilość zdjęć prywatnych, ale pocztówki? Kilka zaledwie nieśmiałych ujęć! Ale jakże ciekawych!

A więc już za kilka dni poszybujemy ponad dachami dalej, na wschód, aby przyjrzeć się innym, zazwyczaj dyskretnie ukrywanym, mało reprezentacyjnym fragmentom Białej...

2016-09-10 | Dodaj komentarz
Paweł
2016-09-13 13:35:39
Witam Panie Macieju. Poszukuje informacji na temat historii budynku przy ulicy Aleksandrowickiej 5, czy mógłby Pan wskazać jakieś zródło wiedzy lub instytucje, która się tego typu sprawami zajmuje ? Pozdrawiam. Paweł
Maciej P.
2016-09-14 09:38:56
Panie Pawle, przepraszam za zwłokę, ale mam teraz naprawdę gorący okres. Niestety, nie będę zbyt pomocny, bo o interesującym Pana domu wiem niewiele, prócz tego, że jest obiektem zabytkowym. Wybudowany w dość charakterystycznym stylu zwanym czasem niesłusznie "starobielskim" (niesłusznie, bo wbrew powszechnej opinii nie jest to zabudowa typowa tylko dla naszego obszaru - tego typu domy z charakterystycznymi łukowymi wejściami i tzw. "wysiadami", albo jak kto woli "wysiodkami" spotkać można na całym obszarze Śląska Cieszyńskiego i nie tylko, a także w ścisłej zabudowie miejskiej - choćby w Bielsku). Już w 1992 r. w zaktualizowanym przez Państwową Służbę Ochrony Zabytków Spisie obiektów zabytkowych, dom przy ul. Aleksandrowickiej 5 pojawia się jako obiekt zabytkowy. Z tego co się orientuję, to wyczerpujący opis tego budynku znajduje się w opracowaniu pod redakcją B. Krasnowolskiego pt: "Studium Historyczno-Urbanistyczne Bielska i Białej" (1992 - 1994) opracowanym w Pracowni Konserwacji Zabytków w Krakowie. Niestety głowy nie dam, bo opracowania nie posiadam, ale myślę, że albo Wydział Urbanistyki i Architektury przy UM w Bielsku, albo Biuro Rozwoju Miasta mogą służyć informacjami. Może też ktoś z Czytelników mógłby pomóc? Pozdrawiam.
Paweł
2016-09-14 14:22:15
Dziękuje i pozdrawiam Panie Macieju.P

Informacje:


Maciej P., czyli...
przybysz z daleka, do tego stopnia zakochany w dwumieście, że uczynił je swoim własnym. I swoich dzieci.
Niedokształcony podróżnik po miejscach, epokach, marzeniach i złudzeniach...
Zapatrzony w to, czego nie widać na pierwszy rzut oka, oddany bez reszty przywoływaniu form minionych...

Archiwum:


2018
» kwiecień (1)
» marzec (3)
» luty (1)

2017
» maj (2)
» luty (1)

2016
» listopad (1)
» październik (2)
» wrzesień (2)
» lipiec (4)
» czerwiec (3)
» maj (3)
» kwiecień (1)
» marzec (2)
» luty (2)
» styczeń (4)

2015
» grudzień (4)
» listopad (4)
» październik (4)
» wrzesień (2)
» sierpień (3)
» czerwiec (1)
» maj (4)
» kwiecień (2)
» marzec (1)
» luty (3)

2014
» grudzień (1)
» listopad (1)
» październik (2)
» wrzesień (1)
» czerwiec (1)
» kwiecień (2)
» marzec (2)
» luty (2)

2013
» lipiec (2)
» czerwiec (2)
» maj (1)
» kwiecień (2)
» marzec (4)
» luty (1)
» styczeń (1)

2012
» grudzień (2)
» listopad (4)

Ostatnie komentarze


[Mst]
Szanowny Autorze Przede wszystkim wielkie uznanie za ten i pozostałe teksty. Czyta się je niezmiennie z...
[jamida]
Mieszkałem przy ul: Nad Niprem (d. Leona Laski). Była tam m.in baza transportowa PSS (?) Traktory (tak,...
[marzanna]
Dom Karola Korna znajduje się na ulicy Mickiewicza.Niedawno odsłonięto pamiątkową tablicę na jego cześć. Nawiązując...

Ocena bloga:


Oceń blog:  1   2   3   4   5 

Reklama:


Statystyki bloga:


Wyświetleń: 253578
Newsów: 91
Komentarzy: 330
Ta strona kojarzona jest ze słowami:
Liceum mundi, blog Bielsko, blogi Bielsko-Biała